Bir tahvil ihracı ya da proje finansmanı hazırlığının erken haftalarında tekrarlayan bir sahne vardır: finans ekibi, henüz hiçbir kuruluşu yetkilendirmeden, üç ya da dört derecelendirme kuruluşuyla ayrı ayrı ön görüşme yapar, aynı finansal modeli, aynı sözleşme setini ve aynı sponsor yapısını masaya koyar, ve her görüşmeden sözlü bir aralık göstergesi alır. Aralıkların üçü birbirine yakın çıkarken biri bir kademe yukarıda durur, ve yetkilendirme büyük olasılıkla o kuruluşa gider. Sürecin hiçbir adımında usulsüz bir şey olmamıştır; sunulan bilgi aynıdır, görüşmeler ayrı ayrı ve şeffaf biçimde yürütülmüştür, seçim ise komiteye metodoloji uyumu ve sektör deneyimi gerekçesiyle götürülmüştür. Buna karşılık, yayımlanan nihai notun ön aşamada alınan en yüksek göstergeye eşit olma olasılığı, göstergelerin ortancasına eşit olma olasılığından yapısal olarak yüksektir.
Aynı örüntü, yatırımcı tarafından bakıldığında bir portföy dağılımı olarak görünür. Bir kredi portföyünde iki kuruluş tarafından derecelendirilmiş varlıklar ile tek kuruluş tarafından derecelendirilmiş varlıklar yan yana konduğunda, tek notlu grubun dağılımı tipik olarak üst uçta toplanır; ikinci notun bulunmaması bir eksiklik değil, bir seçimin sonucudur. Yetkilendirilmeyen kuruluşun verdiği gösterge hiçbir zaman yazıya dökülmediği, dolayısıyla hiçbir dosyaya girmediği için, iki yıl sonra refinansman masasına oturan yeni bir hazine ekibi o göstergenin varlığından haberdar olmaz. Kurumsal hafızada kalan tek şey, seçilen kuruluşun adı ve seçimi gerekçelendiren tek satırlık metodoloji notudur.
Bu davranışın adı rating shopping — ihraççının, aynı bilgi seti karşısında en yüksek notu vereceğini öngördüğü kuruluşu yetkilendirmesi — ve mekanizması iki ayağa dayanır. Birincisi ücretin ihraççı tarafından ödendiği model, yani derecelendirme hizmetinin bedelini, notundan en çok etkilenecek tarafın karşılaması; ikincisi ise kuruluşlar arasındaki metodoloji farklılığının gerçek ve meşru olması. Nakit akışının kullanılabilirliğe mi hacme mi bağlı olduğu, ana ortak desteğinin nasıl notch'landığı, inşaat dönemi riskinin hangi ağırlıkla taşındığı, artık değerin ne ölçüde tanındığı gibi başlıklarda kriterler birbirinden ayrışır, ve bu ayrışma aynı varlık için birden fazla savunulabilir not üretir. Rating shopping bu dağılımı yaratmaz; yalnızca dağılımın üst ucunu seçer, ve seçilmeyen uçları görünmez kılar.
Mekanizmanın belirli koşullarda işlevsel olduğunu görmek gerekir, aksi hâlde müdahale yanlış yere kurulur. Belirli bir varlık sınıfında derinleşmiş bir kuruluşun kriter seti, o varlığın ekonomisini gerçekten daha doğru yakalıyor olabilir; sektörde kabul görmüş bir kuruluşun notu, ikincil piyasada daha geniş bir yatırımcı tabanına ulaşabilir; süreç maliyeti ve takvim de tek başına meşru bir seçim ölçütüdür. Sorun kısayolun kendisinde değil, ölçütün sessizce yer değiştirmesindedir: seçim, hangi metodolojinin varlığı daha doğru tarif ettiği sorusundan başlayıp, hangi kuruluşun daha yüksek not vereceği sorusuna kaydığında, aynı karar aynı gerekçeyle savunulmaya devam eder, fakat artık farklı bir şeyi optimize etmektedir. Bu kayma yazılı hiçbir yerde görünmez, çünkü gerekçe metni değişmemiştir.
Kayma, ihraççının kendi iç modelinde ikinci bir etki daha üretir. Ön aşamada duyulan en yüksek gösterge, ekibin kendi beklentisi için bir çapaya dönüşür; sonraki tüm iç tartışmalar o kademe etrafında kurulur, ve daha muhafazakâr göstergeler istisna olarak, hatta ilgili kuruluşun varlığı yanlış anlamış olmasının kanıtı olarak yorumlanır. Böylece dağılımın genişliği, yani asıl bilgi taşıyan büyüklük, sürecin çıktısından tamamen düşer. Elde kalan tek sayı, dağılımın maksimumudur; oysa bir kredi kararında anlamlı olan, maksimum değil, dağılımın kendisidir.
Bu yapının ilk bedeli fiyatlamada ortaya çıkar, ve genellikle beklenenden küçüktür — beklenenden küçük olması da tam olarak meselenin kendisidir. Kurumsal alıcı tarafı tek notlu ihraçları uzun süredir gözlemlediği için, dağılımın üst ucunda oluşmuş bir notu tipik olarak örtük bir kademe indirimiyle okur, ve talep ettiği getiriyi buna göre kalibre eder. Sonuçta ihraççı, ekstra kademe için hem doğrudan ücret hem de süreç zamanı ödemiş olur, fakat spread'de bunun ancak bir kısmını geri alır. İşlem ekonomisi açısından bakıldığında bu, marjinal bir kayıptır ve tek başına yapıyı bozacak büyüklükte değildir; asıl maliyet başka bir yerde birikir.
Asıl maliyet, sermaye yapısındaki tetik envanterinde durur. Kredi sözleşmelerindeki not koşulları, türev işlemlerdeki teminat yatırma yükümlülükleri, uzun vadeli satış sözleşmelerindeki kredi desteği maddeleri, akreditif ve teminat mektubu şartları, endeks uygunluk kuralları ve kurumsal yatırımcıların iç limit tanımları — bunların önemli bir kısmı, yatırım yapılabilir sınırın hemen çevresinde kümelenir. Bir not, bu sınıra iki kademe uzaklıkta olduğunda taşıdığı yastık ile bir kademe uzaklıkta olduğunda taşıdığı yastık aynı şey değildir; ikinci durumda tek bir not indirimi, eş zamanlı olarak birden fazla yükümlülüğü aynı anda tetikleyebilir, ve ortaya çıkan nakit talebi doğrusal değil basamaklıdır. Dağılımın üst ucundan alınan kademe, tam da bu yastığı tüketmek suretiyle kazanılmıştır.
İkinci bedel, varlığın el değiştirdiği ya da yeniden finanse edildiği anda görünür hâle gelir. Alıcı tarafındaki inceleme ekibi, aynı veri setini yetkilendirilmemiş kuruluşların kamuya açık kriterlerine uyguladığında bir dağılım elde eder, ve mevcut not ile bu dağılımın ortancası arasındaki açık, satın alma müzakeresinde bir fiyat kalemine dönüşür — çoğu zaman escrow oranı, kapanış öncesi koşul ya da not korumasına bağlı bir taahhüt biçiminde. Bu noktada ihraççının elinde, seçimin metodoloji uyumuna dayandığını gösterecek bir kayıt bulunmadığı ölçüde, açığı savunmak zorlaşır. Dosyada yalnızca sonuç vardır, gerekçenin kendisi değil.
Bu eğilimi nötrleyen mekanizma bireysel dikkatte değil, sürecin mimarisinde kurulur, ve dört bileşene ayrılabilir. Birincisi, yetkilendirme kararının kaydının onay anında değil öneri anında tutulması: hangi kuruluşların hangi ölçütlerle aday gösterildiği, ön görüşmelerden hangi göstergelerin alındığı ve seçimin hangi metodoloji maddesine dayandırıldığı, karar verilmeden yazıya geçirilir. İkincisi, ön görüşmelerden önce yapılan kriter haritalaması — varlığın ekonomisinin hangi kuruluşun hangi kriter setiyle örtüştüğünün, herhangi bir gösterge duyulmadan tespit edilmesi, ki böylece çapa etkisinin oluşacağı zemin ortadan kalkar. Üçüncüsü, aday kuruluşların tamamının kamuya açık kriterleriyle yürütülen gölge derecelendirme, yani tek bir not yerine bir dağılım üretilmesi. Dördüncüsü, sermaye yapısındaki tüm tetiklere asgari kademe yastığı tanımlayan ve bu yastığı yetkilendirme kararının bağlayıcı kısıtı hâline getiren bir eşik politikası.
BEIREK, sermaye-yoğun ve finanse edilen projelerde bu mimariyi işletirken üç kayıt tutar ve bir ritim işletir. Birinci kayıt tetik envanteridir: kredi sözleşmeleri, türev dokümantasyonu, uzun vadeli satış sözleşmeleri ve teminat yapıları taranarak nota bağlı her yükümlülük tek bir tabloda toplanır, ve her tetiğin mevcut nota kademe cinsinden uzaklığı ölçülür. İkinci kayıt yetkilendirme dosyasıdır; ön görüşmelerden alınan tüm göstergeler, sözlü olanlar dâhil, tarihiyle ve kapsamıyla kayda geçer, böylece dağılımın genişliği sürecin çıktısında korunur. Üçüncü kayıt, seçilen metodolojinin varlığın gerçek nakit akış mekaniğiyle nerede örtüşüp nerede ayrıştığını gösteren gerekçe notudur.
İşletilen ritim ise not indirimi patikasının kapanış öncesinde tersten kurulmasıdır: hangi senaryoda hangi kriter maddesinin bozulacağı, bozulmanın hangi tetikleri hangi sırayla devreye sokacağı ve ortaya çıkacak nakit talebinin hangi kaynaktan karşılanacağı, işlem imzalanmadan önce bir kere yazılır, ve bu analiz not gözden geçirme takvimine bağlı olarak düzenli aralıklarla yenilenir. Bu ritim içinde, karşı-argümanı savunmakla görevlendirilmiş ayrı bir rol bulunur; görevi, yetkilendirilmeyen kuruluşun kriter setini savunmak ve seçimin neden o kriterlere göre de savunulabilir olduğunu sorgulamaktır. Bir notun kalitesi, dağılımın neresinden alındığıyla değil, dağılımın genişliğinin kaydedilip kaydedilmediğiyle ölçülür; çünkü kaydedilmemiş bir dağılım, ilk not gözden geçirmesinde kurumun karşısına hazırlıksız çıkar.